De kosten van het openhouden van alle opties

In de sport wordt het hebben van keuzemogelijkheden meestal gezien als een teken van talent. Hoe meer een sporter kan, hoe meer wegen er voor hem of haar openliggen. Verschillende rollen, verschillende systemen, verschillende manieren waarop een carrière zich zou kunnen ontwikkelen.

In het begin voelt dat als vrijheid. Maar na verloop van tijd kan diezelfde flexibiliteit één ding bemoeilijken: het kiezen van een richting.

Elke optie biedt een zekere mate van potentieel. Niets voelt echt verkeerd, waardoor het moeilijker wordt om je volledig aan iets specifieks te committeren. Opties openhouden begint veiliger te voelen dan ze af te sluiten, vooral als er altijd nog een ander pad is dat zou kunnen werken.

Op dit punt begint aarzeling een carrière te bepalen. Beslissingen worden genomen op basis van wat er beschikbaar is, in plaats van wat echt bij je past. Er komt een functie vrij en die wordt ingenomen. Er doet zich een kans voor en die wordt aangegrepen. De carrière gaat door, maar zonder duidelijk beeld van waar die stappen naartoe leiden.

Van buitenaf gezien kan alles er nog steeds positief uitzien. Er is vooruitgang, er zijn kansen, er is beweging. Tegelijkertijd blijft er onder de oppervlakte iets onduidelijk. De sporter presteert, verbetert zich en blijft actief, maar zonder dat er een sterke samenhang is tussen al die inspanningen.

Na verloop van tijd brengt dat gebrek aan richting een ander soort kosten met zich mee. Het wordt moeilijker om diepgang op te bouwen, moeilijker om een duidelijke identiteit als speler te ontwikkelen, en moeilijker voor anderen om te begrijpen waar de atleet thuishoort en waar hij of zij voor staat. De carrière gaat door, maar zonder iets dat alles bij elkaar houdt.

Een richting kiezen kan een ongemakkelijk gevoel geven. Het betekent dat je andere mogelijkheden, andere rollen en andere scenario’s van wat er had kunnen zijn, moet loslaten. Die afweging is niet eenvoudig, vooral niet voor sporters die op meer dan één gebied talent hebben.

Als je die beslissing uit de weg gaat, blijft niet alles op de lange termijn open. Het leidt vaak tot een loopbaan die zich weliswaar ontwikkelt, maar nooit echt vorm krijgt. De prestaties zijn er wel, maar ze leiden niet tot iets consistents. Er doen zich kansen voor, maar die staan los van elkaar.

Richting bepaalt hoe alles met elkaar in verband komt te staan. Het geeft de ontwikkeling een focuspunt en zorgt ervoor dat beslissingen bewuster kunnen worden genomen. Na verloop van tijd wordt die duidelijkheid zichtbaar in de manier waarop de sporter presteert, zich aanpast en door anderen wordt begrepen.

Sporters die iets blijvends opbouwen, zijn zelden degenen die alle mogelijke wegen hebben verkend. Het zijn juist degenen die vroeg genoeg een richting hebben gekozen om die vorm te laten krijgen, en die lang genoeg aan die richting vast hebben gehouden om er betekenis aan te geven.